De volgende kleurcodes kunnen op de row gezet worden voor de corona melding. Deze kan je selecteren door bij row op het tandwiel te klikken en daar de achtergrond kleur te selecteren.

#768985
#A0B6B0
#D93F41
#DD6832
#C9C9B8
#6B795F
#4A5571
#6F5F6D
#DDAC98
#DFC65D
#741B25

Dille’s kerstverhaal: het verdwaalde vosje

De dag voor Kerst zijn alle dieren in het bos druk bezig met de voorbereidingen voor hun favoriete feestdag. Net als ieder jaar vieren ze ook morgen weer samen Kerst. En hoe! Beer sjouwt met een kerstboom, Konijn proeft de ene na de andere krakeling en mevrouw Vos maakt alvast haar beroemde kerstpudding. De andere dieren lopen heen en weer met hun pootjes vol cadeaus. Maar dan zien Das en Kikker opeens een verdwaald, wit vosje. Hij komt helemaal van de Noordpool gelopen en barst in tranen uit. Hoe lossen onze bosvrienden dit op? Je leest het in Dille’s kerstverhaal: met printversie om voor te lezen! 

Druk

Dit jaar vieren de dieren Kerst bij meneer en mevrouw Vos. Vorig jaar was hun grote kerstfeest in de burcht van Das. Das vond het gezellig dat ze er allemaal waren, maar hij is blij dat het dit jaar bij de familie Vos thuis is. Dan kan hij rustig naar bed zonder dat hij wakker ligt van Muis en Muis: het vrolijke duo dat van zingen houdt. Das grinnikt als hij aan zijn zingende vrienden denkt en gaat even rustig zitten met een beker warme chocolademelk. Op de omgevallen boomstam, vlakbij het hol van de familie Vos, zit hij het allerlekkerst.

Vanaf zijn favoriete boomstam kan Das goed in de gaten houden wat iedereen aan het doen is. Meneer Vos komt aangeslopen. ‘Psst Das, heb jij mevrouw Vos gezien? Ik heb eindelijk een kerstcadeau voor haar gevonden, maar het is nog geheim!’ Meneer Vos is een goede vriend van Das. Hij is slim en aardig, alleen soms wat chaotisch. ‘Nee, niet gezien,’ zegt Das. Maar net als meneer Vos opgelucht naar zijn hol loopt, komt mevrouw Vos eraan. Ze heeft besjes verzameld voor haar kerstpudding. Das ziet hoe meneer Vos het cadeau snel achter zijn rug verstopt en met zijwaartse passen ongemerkt het hol probeert in te lopen. Maar mevrouw Vos ziet hem niet eens. Ze wil snel beginnen aan haar pudding. Want zonder die pudding is het niet echt Kerst!

Het witte vosje

Daar komt Kikker het hol van meneer en mevrouw Vos uit. Het gaat een beetje moeilijk. Kikker heeft het ijskoud en zit zo dik ingepakt dat hij nauwelijks kan lopen, laat staan springen. Maar hij heeft een brede lach op zijn groene bek. Kikker is gek op Kerst. Dat hij even niet kan springen, maakt hem niks uit. ‘Das,’ zegt hij tevreden, ‘het wordt al zo gezellig daarbinnen. Het ruikt naar Kerst, het is prachtig versierd, overal hangen lichtjes en er liggen stapels cadeaus met strikken en linten… Ik kan bijna niet wachten tot morgen!’ Das geeft Kikker ook een beker warme chocolademelk. Om op te warmen en om Kikker even rustig te laten zitten.

‘Kikker, zit eens stil!’ zegt Das als hij geritsel van bladeren hoort. ‘Mmm, wat..?’ Kikker is aan het dagdromen en denkt aan alle gezelligheid van Kerst. ‘Ik zit stil Das, heel stil zelfs. Ik kan me ook bijna niet bewegen. Ik dacht dat jij zat te bungelen met je pootjes.’ De vrienden kijken om zich heen. Wie of wat ritselt er dan?

Opeens rolt er van achter hen iets van de berg af. Geschrokken staan Das en Kikker op. Als ze zien wie daar komt aangerold, vallen hun bekken open van verbazing. Het is een vosje. En niet zomaar één: een onbekende, spierwitte vos met donkere ogen, een prachtige staart, een sjaaltje om en blosjes op zijn wangen.

Vinnie

‘Hoi, ik ben Vinnie,’ zegt het vosje. Das en Kikker reageren niet. Ze kijken met grote ogen naar de witte vos. Zo’n dier hebben ze nog nooit in hun bos gezien. ‘Ik ben dus Vinnie en ik woon op de Noordpool. Maar nu even niet, want ik ben heel erg verdwaald.’ En zodra hij dat gezegd heeft, begint het vosje heel hard te huilen. De tranen stromen over zijn wangen totdat zelfs zijn sjaaltje nat wordt.

Das is de eerste die iets doet. Hij tilt het verdrietige vosje op en gaat voorzichtig op de boomstam zitten. ‘De Noordpool? Zei je nu echt dat je van de Noordpool komt?’ vraagt Das beduusd. ‘Maar dat is heel ver weg en het is morgen Kerst!’ Vinnie begint nóg harder te huilen. ‘Ja dat weet ik,’ snikt hij tussen zijn tranen door. ‘Het is morgen Kerst en ik ben verdwaald! Hoe moet dat nou?’ Eindelijk is Kikker een beetje bekomen van de schrik. En resoluut zegt hij: ‘Hoe dat moet? Jij viert hier morgen Kerst. Met ons. Want Kerst in het dierenbos is fantastisch en iedereen is welkom. Ook een verdwaald wit vosje.’

Samen met Kerst

De volgende ochtend wordt Vinnie wakker in het gezellige hol van meneer en mevrouw Vos. Ze zitten hem vanaf een afstandje aan te staren. ‘Sorry Vinnie, we kunnen niet stoppen met naar je te kijken. Hier in het bos kennen we ook een aantal vossen, maar die zijn niet zo lief en prachtig wit als jij!’ ‘Geeft niks hoor,’ zegt Vinnie. ‘Voor mij is het hier ook heel bijzonder. Op de Noordpool ligt er in de winter overal sneeuw. Daarom ben ik ook zo wit, zodat ik niet opval. En in de winter is het bij ons altijd donker. We zien alleen het noorderlicht. Dat is zo mooi en magisch... Daar kijken wij met elkaar naar met Kerst.’

Vandaag mag Vinnie Kerst vieren met de bosdieren en hij komt er al snel achter dat zij dat heel anders doen, maar dat het toch eigenlijk hetzelfde is als bij hem op de Noordpool. Ook zijn nieuwe vriendjes vinden het het àllerbelangrijkst dat ze samen zijn met Kerst. Ze maken er een warm en gezellig feest van. Ze koken samen, zingen en lachen en overladen elkaar met cadeautjes. Vol bewondering kijkt Vinnie naar Slak: hij heeft een cadeautje bovenop zijn huisje en is al uren geduldig onderweg naar mevrouw Vos. En dan de muizen! Zij kennen echt heel veel kerstliedjes en ze zingen ze allemaal! Ze stoppen alleen even om Vinnie zijn cadeau te geven: een prachtige, nieuwe sjaal. Vinnie is er stil van.

’s Avonds, na een heerlijke dag, zitten alle vrienden samen bij het kampvuur. Onder de sterren. Eekhoorn en Mol roosteren voor iedereen marshmallows. Het brilletje van Mol is een beetje beslagen door de warmte van het vuur. Vinnie heeft genoten van Kerst in het bos, maar hij weet dat het morgen tijd is om terug te gaan naar de Noordpool.

Naar huis

De volgende ochtend zijn alle bosvrienden al vroeg bij elkaar gekomen om Vinnie uit te zwaaien. Mevrouw Hert heeft een rugzak vol eten voor hem en een thermosfles met warme thee. Meneer Hert heeft zijn schaatsen ondergebonden zodat hij Vinnie een stukje de weg kan wijzen. ‘Bedankt voor het prachtige kerstfeest,’ zegt Vinnie. ‘Ik miste de koude Noordpool, maar toch voelde ik me hier warm en welkom. Ik neem alle herinneringen mee én een nieuwe kersttraditie voor volgend jaar.’ De bosvriendjes kunnen wel raden wat dat is. ‘Marshmallows roosteren!’ roepen ze in koor. En dan zwaaien ze Vinnie uit. Net zo lang tot zijn witte staart uit het zicht verdwenen is.